Kasztan niski (Castanea pumila) - 4 zrazy (do szczepienia)

Kasztan niski (Castanea pumila) opisany został w polskiej literaturze botanicznej już w "Dykcyonarzu roślinnym" ks. Krzysztofa Kluka z roku 1787 (pod nazwą Fagus pumila - buk kasztanek). Ksiądz Kluk polecał jego uprawę i chwalił smak jego orzechów. Są one niezwykle słodkie i smakowite, dużo smaczniejsze niż owoce jego europejskiego kuzyna - kasztana jadalnego (C. sativa). Kasztan niski ma też inne zalety: doskonale zimuje w Polsce (przynajmniej niektóre jego formy), owocuje już 3-4 lata po wysiewie nasion i osiąga kompaktowe, jak na kasztana rozmiary. Jest też dość odporny na zgorzel kasztana (Cryphonectria parasitica) - azjatycką chorobę grzybową, która w pierwszej połowie XX wieku zdziesiątkowała dwa pozostałe amerykańskie gatunki (kasztana amerykańskiego - C. dentata i szczególnie kasztana ozarkijskiego - C. ozarkensis) oraz europejskie uprawy kasztana jadalnego. Mimo licznych walorów, kasztan niski jest bardzo rzadko spotykany w uprawie w Polsce, czy w ogóle Europie. My kilka sprowadziliśmy jego nasiona z USA i od  kilku lat zbieramy już orzechy. 

UPRAWA i KRÓTKA CHARAKTERYSTYKA: 

Zarówno kasztan niski lubi gliniastą, lekko kwaśną glebę, ale toleruje też kwaśne suche piaski. Dobrze rośnie jako podszyt w świetlistym, sosnowym lesie. Kasztan niski to krzew (w Europie do około 2-4,5 m wys.) lub niewielkie drzewko, tworzące odrośla korzeniowe i z czasem zwarte zarośla. Kasztany (ogółem - wszystkie gatunki w rodzaju kasztan) są jednopienne, ale obcopylne - to znaczy, że potrzeba co najmniej 2 egzemplarzy (wyrosłych z  2 nasion - nie mogą to być 2 egzemplarze powstałe z rozmnożenia wegetatywnego) do owocowania. Nasz kasztan niski owocuje we wrześniu. Jego nasiona nie wykazują spoczynku i od razu kiełkują. By ustrzec je przez gryzoniami, my zrywamy owoce, gdy zaczynają pękać i młócimy je w workach, obijając o ziemię. Tak zebrane orzechy są żywotne i niemal w ogóle nie ulegają uszkodzeniu. Owoce kasztani niskiego są nieduże - 100 nasion waży około 85 gram. Jednak krzewy są niezwykle plenne - owoce są tworzone w długich gronach i wprost oblepiają rośliny. Są one bardzo odżywcze. 100 g orzechów ma około 474 kcal. Źródła podają, że na świeżo zawierają około 5% białka, 5% tłuszczów, 38% węglowodanów i 1,5% błonnika. Są też bogate w potas i prawdopodobnie również w witaminę C. W Ameryce Północnej robiono z nich m. in. substytut kawy i czekolady, jak również spożywano je na świeżo lub pieczone. Nie najlepiej się przechowują w stanie świeżym. Można je przetrzymać przez około 2 miesiące w lodówce lub mrozić czy suszyć.

ROZMNAŻANIE:

Orzechy najlepiej posiać kilka dni po zbiorze, we wrześniu w gruncie i miejsce siewu zamulczować. Jeśli dostaniemy nasiona później, najlepsze rezultaty przynosi siew na okiennym parapecie lub szklarni. Można je także wysiewać w doniczkach w chłodnej piwnicy, ale wtedy są dość znaczne straty. Można go też szczepić, np. na siewkach kasztana jadalnego. Pan Piotr Banaszczak z Arboretum w Rogowie i znana hodowczyni kasztanów i orzechów (a kiedyś też pomidorów) - Pani Anna Jankowska, zdradzili nam, że w rodzaju Castanea istnieje duża niezgodność i nie zawsze zraz z podkładką się zrasta. Co ciekawe łatwość otrzymania hybryd (generatywnych) jest dużo większa. 

Jednak gdy rozmnaża się kasztany wegetatywnie, jest pewność, że otrzyma się w 100% to samo, natomiast wśród siewek rozmnażanych z nasion, mogą się zdarzać hybrydy. 

W sprzedaży 4 patyczki (zrazy) - przeznaczone do szczepienia. 

Do zamówień dołączamy paszport roślinny.